bijna 2 weken verder

Ondertussen is de operatie al bijna 2 weken achter de rug en wijst de weegschaal 9kg minder aan. Ik voel me fantastisch! Behalve ‘s avonds dan, dan heb ik precies de 10miles gelopen. Dan ben ik zelfs te moe om m’n pc nog aan te zetten om m’n blog bij te werken. Misschien de leeftijd? Haha, dat was een grapje hoor, ik voel me binnenkort terug 3×7. ;-)

Het eten gaat goed, we zijn van de yohurtjes en pudding een beetje afgestapt, die kwamen er langs m’n oren uit! Ik lustte dat sowieso al niet. Eergisteren m’n eerste beschuitje gegeten met magere smeerkaas, dat dat zo’n goddelijk maal was had ik nooit voor mogelijk gehouden. Morgen wil ik gestoomde vis proberen met puree en groentjes… Ben benieuwd…

Susan Boyle – You’ll Never Walk Alone – YouTube

 

Vriendschap is..

Echte vriendschap is vertrouwen. 
Echte vriendschap is samen huilen.
Echte vriendschap is samen lachen.
Echte vriendschap is op elkaar bouwen.
Echte vriendschap is elkaar niet laten vallen.
Echte vriendschap dat zijn wij !
Want een echte vriendin voor mij, 
Dat ben jij !

 

Susan Boyle – You’ll Never Walk Alone – YouTube.

Speciaal voor jou, Laila, omdat we samen het enthousiasme en de schrik gedeeld hebben naar deze toch wel heel belangerijke beslissing in ons leven, en omdat we de nodige steun aan elkaar hebben!!! Jij bent een vriendin uit duizenden!

Terug van weggeweest

Dag 5.

Zo, terug van weggeweest… De afgelopen dagen had ik de nodige energie niet om m’n blog bij te werken, m’n zoon heeft het even van me overgenomen, waarvoor ik hem dankbaar ben, evenals ook voor deze pagina!!! (Ik kan niet genoeg zeggen dat ik fier op je ben, Timmy!!!)

Dag 1,2,3 en 4 vergeet ik toch liefst zo snel mogelijk, maar ik zal ze toch beschrijven.

Om héél eerlijk te zijn had ik het toch een klein beetje onderschat! (Ik dacht écht dat dit pijnloos zou zijn, omdat iedereen er zo licht overgaat!)

Of is het nu omdat ik ouder word???

Dag1:

Om 7u moesten we binnen zijn in AZ Nicolaas, waarna alles eigenlijk heel snel ging. Rond half 8 kwamen ze Laila halen, waarna ze mij een pilletje kwamen brengen tegen de zenuwen(was echt wel nodig, ondanks ik er zo naar uitgekeken had!). Rond kwart voor 10 werd ik opgehaald en naar het OK gebracht, waar ik vroeg of alles goed was met m’n vriendin…(volgens mij dacht die verpleegster dat ik aan het ijlen was ofzo, haar gezicht was geld waard! Of ze had andere gedachten over me, haha) Ik heb dan maar netjes gevraagd of alles goed gegaan was bij Laila, de mevrouw die voor me werd geopereerd. Ze verzekerden me dat alles vlotjes was verlopen(precies of ze me iets anders verteld zouden hebben), maar het was toch een geruststelling voor me! Waarna ze me na een tijd te liggen wachten de operatiekamer inreden. Ik mocht me op de operatietafel installeren, waar ik boven m’n hoofd het scherm zag hangen waar Dokter Sablon straks een paar uurtjes naar zou kijken(toch knap dat ze dat via een kijkoperatie kunnen, ik heb namelijk maar 7 puntjes op m’n buik), eerlijkgezegd vond ik het best wel eng, maar veel tijd om te beginnen piekeren had ik niet, want ik kreeg het ‘maskertje met gewoon wat zuurstof’ voor m’n gezicht, en het volgende dat ik me herinner is dat ze me op de recovery regelmatig kwamen wakker maken om me te vertellen dat ik eens diep moest ademen, was dat dan voor mij dat dat ding begon te piepen? Ik probeerde wakker te blijven omdat ik het gevoel had dat ik vergat te ademen, maar telkens gleed ik toch weer weg…Daarna hebben ze me zuurstof gegeven.Toen brachten ze me terug naar m’n kamer…

Ons nieuw leven kon beginnen, ik was ongelooflijk blij dat ik Laila terugzag, ze hadden niet tegen me gelogen, ze had het ook goed doorstaan! De rest van de eerste dag hangt ergens tussen slapen en eventjes wakker zijn…

Dag 2:

Rond kwart voor 10 kwamen ze ons halen om in een rolstoel met twee fantastische verpleegsters achter ons aan naar de radiologie te brengen, voor de zogenaamde sliktest. Een contrasterende vloeistof loopt dan door je spijsverteringsstelsel terwijl ze je doorlichten om te zien of er geen lekkages zijn. Dat was zowel bij Laila als bij mij in orde. We mochten dus al iets drinken… en kregen zelfs al een yohurtje, daar gingen we ons eens opsmijten!!! Tot we enkele lepeltjes achter de kiezen hadden, we hadden precies een gans buffet verorberd! En ik was ook ongelofelijk uitgeput van m’n “eerste maaltijd”.

Dag 3:

Als dokter Sablon z’n goedkeuring gaf mochten we vandaag naar huis! En ja hoor! Hij zei dat alles in orde was en dat hij ons binnen een drie à viertal weken op controle verwacht. Daarna werden we door de verpleegster van alle slangetjes verlost en konden we ons douchen en klaarmaken om naar huis te gaan!

Dag 4:

Nog steeds zeer vermoeiend, die maaltijden… een klein hapje nemen, enkele minuutjes wachten vooraleer een volgend schepje te nemen… een half uur voor een half yohurtje, zes maaltijden per dag waarover je 30 tot 45 minuten mee bezig bent, een half uur voor en na je maaltijd niet drinken, maar wel anderhalve liter drinken, bij voorkeur water… diegene die zeggen dat dit de gemakkelijkheidsoplossing is mogen me even komen uitleggen hoe zij dat zien! Of ze mogen de som eens maken van deze bezigheden. Maar ik heb er nog geen moment spijt van gehad dat ik deze beslissing genomen heb!!!!!! :-))))

Zo, nu de eerste vier dagen zijn bijgewerkt ga ik m’n blog proberen up-to-date te houden, ik kan niet beloven dat ik elke dag iets zal schrijven, dat laten m’n drukke (culinaire) bezigheden niet toe. :-D

Dag 5:

Vandaag heb ik voor het eerst trek gehad in een vaste maaltijd, m’n mannen aten rosbief met rode kool en aardappeltjes, en het rook héérlijk!!! :-/ Nadat ik de aardappeltjes had geschild ben ik maar bij m’n mes en plank gebleven en heb ik m’n goestingske (lees frustratie) maar gebotvierd op de uien en komkommers en een lekker mager soepje gemaakt!